31 Μαρ 2014

H "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης

Η "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης είναι δική μου γιατί τα μέλη της είναι φίλοι μου. Είναι οι φίλοι που έκανα με σημείο αναφοράς το λογοτεχνικό βιβλίο. Εκείνοι που ανυπομονώ να συζητήσω μαζί τους τις εντυπώσεις μου για κάθε νέο βιβλίο που θα με ενθουσιάσει. Εκείνοι που ξέρω ότι θα με ακούσουν προσεχτικά, με πραγματικό ενδιαφέρον και ότι θα συμμεριστούν τον ενθουσιασμό μου, γιατί μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη. Τα βιβλία.

Η "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης είναι μια παρέα. Μια παρέα που δεν την ενώνουν καταστατικά, τίτλοι ιεραρχίας ή λογιστικά βιβλία. Την ενώνουν συζητήσεις γόνιμες και απολαυστικές για τα βιβλία,  εκδηλώσεις που με όρεξη έστησε για κάποιο βιβλίο ή το συνολικό έργο συγγραφέων, οι Βιβλιο-ανταλλαγές, η Δανειστική Βιβλιοθήκη της που πρόσφατα ξεκίνησε να λειτουργεί στο σταθερό τα τελευταία χρόνια στέκι μας, το Zero.

Η "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης βρίσκεται στην Κω. Ξεκινήσαμε το 2008 και από τότε έχουμε σταθερό ραντεβού κάθε μήνα (και συχνότερα αρκετές φορές) για να τιτιβίσουμε για το βιβλίο που διαβάσαμε, να συμφωνήσουμε, να διαφωνήσουμε, να πούμε τα νέα μας over a cup of coffee, chocolate or whatever, να οργανώσουμε (και να οργανωθούμε) για τις βιβλιο-δραστηριότητές μας.

Η "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης είναι ένα παιδί που μεγαλώνει και ωριμάζει. Στα χρόνια που πέρασαν οι συναντήσεις και οι δράσεις μας μετρούν και μαρτυρούν πολλές ευχάριστες στιγμές, εμπειρίες, χαρές, συγκινήσεις. Μετρούν και ανθρώπους, μέλη, που για διάφορους λόγους δεν μπορούν πια να είναι μαζί μας, αλλά μας θυμούνται και χαίρονται όταν μας ξαναβλέπουν. Μετρούν και άλλους ανθρώπους που μας γνώρισαν μέσα από τις εκδηλώσεις και μας εξέφρασαν το δικό τους ενθουσιασμό για την ύπαρξη της Λέσχης, για το συγγραφέα που είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά, για το καινούριο βιβλίο που απέκτησαν δίνοντας στη Λέσχη ένα δικό τους για να βρει νέο αναγνώστη.

Η "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης, τέλος -αν και αυτός ο "κατάλογος" εντυπώσεων, αναμνήσεων και στιγμών δεν έχει τόσο εύκολα τέλος- είναι η Τζουζεπίνα, η Γιώτα, η Τασία, ο Νίκος, η Αρετή, η Στέλλα, ο Θανάσης, η Ελένη, ο Γράμος, η Τζένη που μόλις ήρθε. Είναι και η Μάρθα που φέτος μας "παρακολουθεί" από το Ναύπλιο, η Μαρίνα που πρόσφατα έγινε μαμά και όλοι οι άλλοι που υπήρξαν συνοδοιπόροι μας στο δρόμο της ανάγνωσης και των βιβλίων. Είναι το Zero και ο Κώστας που μας φιλοξενούν, καθώς και όσοι κατά καιρούς βοήθησαν με κάθε τρόπο τις δράσεις μας.



* Και αν τυχόν δεν κουραστήκατε ακόμη, σας προσκαλώ στα διαδικτυακά μας στέκια: blog:  Λέσχη Ανάγνωσης Κω
facebook

29 Μαρ 2014

Ελένη ή ο Κανένας - "Κρύφτηκα αποκαλύπτοντας"

"Γνώριζε ότι από τα παραμύθια άλλα ακούει ο καθένας, και μπορεί γι' αυτό το λόγο οι ιστορίες να ζουν και να προχωρούνε πέρα από τα λόγια των εκάστοτε ανθρώπων."
Ελένη ή ο Κανένας, Ρέα Γαλανάκη, εκδ. Καστανιώτη, σελ. 27





Ιστορία και διηγήσεις είναι οι πηγές που συναπαρτίζουν τον μύθο της πρώτης Ελληνίδας ζωγράφου, της Ελένης Μπούκουρα-Αλταμούρα. Παραμύθι τραγικό η εξιστόρηση της ζωής της. Με υλικά ακριβά τις λέξεις, η συγγραφέας Ρέα Γαλανάκη "ζωγραφίζει" το παραμύθι. "Ζωγραφίζει" με τις λέξεις τη ζωή, τον πόνο και τους λαβυρίνθους όπου περιπλανιέται η σκέψη της Ελένης. Είναι ίσως ο τρόπος της συγγραφέα να βάλει στον χάρτινο καμβά ζωηρές πινελιές αντάξιες των πινάκων της πρώτης Ελληνίδας ζωγράφου.

"Ωραίος ήταν τότε ακόμη ο κόσμος, θα σκεφτόταν προς το τέλος της ζωής της η Ελένη καθισμένη στη βεράντα του ίδιου σπιτιού. Ωραίος, καθώς δροσερά τα χρώματα απορροφούσαν την αλαζονεία, την τιμωρία και το έλεος του κόσμου τούτου". σελ. 12


Η Σπετσιώτισσα νέα ντύνεται άντρας για να μυηθεί περαιτέρω στα μυστικά της ζωγραφικής τέχνης από τους Ιταλούς δασκάλους. Μιας τέχνης που ορίζει την Ελένη Μπούκουρα από μικρό παιδί. Ο πατέρας της, καπετάνιος και ανοιχτόμυαλος για την εποχή του, παρακινεί την κόρη του να σπουδάσει το ταλέντο της και τη συντρέχει οικονομικά. Παραλληλίζει το πάθος της με το δικό του πάθος για τα ταξίδια, αλλά το βλέπει και ως απότοκο της εποχής του. Είναι τα χρόνια μετά την Ελληνική Επανάσταση, 

"εκείνα τα τρομερά χρόνια ανέσυραν από τον καθένα, μικρόν ή μεγάλο, κάτι παραπάνω από αυτό που σε κανονικές συνθήκες έδειχνε πως ήταν." σελ. 16


Η Ελένη έχει επίγνωση της αξίας που έχει για την εποχή της η δική της προσωπική επανάσταση. Τολμά να διεισδύσει στο άβατο των αντρών. Νιώθει τη μοίρα της διαφορετική από των άλλων γυναικών. Αν και όχι απαλλαγμένη από ενοχές για τον τρόπο που επέλεξε να τη ζήσει, είναι αποφασισμένη ωστόσο να φτάσει ως το τέλος. Η ζωή βέβαια άλλα της όρισε. 

Ο έρωτάς της για τον Σαβέριο Αλταμούρα, Ιταλό ζωγράφο. Τα τρία τους παιδιά. Η εγκατάλειψή της στη συνέχεια από τον σύζυγό της και η επιστροφή της στην Αθήνα. Η φυματίωση και ο θάνατος των δύο μεγαλύτερων τέκνων της, του Ιωάννη και της Σοφίας. Η απομόνωσή της από τη ζωή και τους ανθρώπους στο εξοχικό σπίτι των Σπετσών. Είναι η μοίρα της, σύμφωνα με την Ιστορία. Η μοίρα της, που στο τελευταίο τέταρτο της ζωής της απομένει μόνη να τη συζητά με τους νεκρούς της, σύμφωνα με τις διηγήσεις.

"Μαζί τους συζητούσε η κυρα-Λένη μία προς μία τις παλιές ζωές της που διαβήκανε φαρμακωμένα βέλη". σελ. 219

Το βιβλίο δεν είναι μια απλή βιογραφία, αλλά πολλά περισσότερα. Είναι εξιστόρηση, είναι προσέγγιση του μύθου που υπήρξε η Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα, αλλά και ύμνος στη γυναίκα ανά τις εποχές, στο θαύμα του έρωτα, ύμνος στο μυστήριο της ίδιας της ζωής και του θανάτου. 


15 Μαρ 2014

"Γιατί για μένα η πραγματική ζωή είναι αυτό: να ζεις στις σκέψεις των άλλων. Χωρίς αυτό, και που ζω είμαι πεθαμένη."

Διαβάζοντας την Αθανασία του Μίλαν Κούντερα, είχα την εντύπωση ότι ο συγγραφέας είναι απέναντί μου και μου μιλάει, ότι μου αφηγείται προφορικά το βιβλίο του. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες σχεδόν μου συστήνεται: Είμαι ο Μίλαν Κούντερα και, καθώς πάω να συναντήσω έναν φίλο μου, το εξής περιστατικό με μια γυναίκα στην πισίνα μου δίνει την αφορμή να φανταστώ μια ηρωίδα και στη συνέχεια πλάθω μια ιστορία γύρω της.
Η γυναίκα της φαντασίας του είναι η Ανιές, που έχει μία αδερφή, τη Λώρα. Πολύ διαφορετικές σαν χαρακτήρες και με μία σχέση ανταγωνιστική μεταξύ τους, από μικρή ηλικία. Η Ανιές έχει σύζυγο τον Πωλ, για τον οποίο σε κάποιο σημείο αναρωτιέται αν θα μπορούσε να περάσει και μια δεύτερη ζωή μαζί του.  Έχει και μία κόρη, την Μπριζίτ. Η Λώρα, με έναν αποτυχημένο γάμο από τα νιάτα της, συνάπτει σχέση με φίλο του Πωλ, οκτώ χρόνια μικρότερό της.


Την πλοκή της ιστορίας του όμως ο Κούντερα δεν θέλει να τη δώσει στον αναγνώστη του γραμμικά. Παρεμβάλλει σκέψεις του, γεγονότα με ιστορικά πρόσωπα (Γκαίτε, Ναπολέοντα), την εξέλιξη της δικής του σχέσης με τον φίλο που αρχικά μας σύστησε, ακόμα και ένα μυθιστόρημα μέσα στο μυθιστόρημα στο έκτο μέρος, για ένα καινούριο πρόσωπο, που
"θα φύγει όπως είχε έρθει, χωρίς ν' αφήσει ίχνη. Δεν είναι αιτία κανενός πράγματος και δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα. Είναι ακριβώς αυτό που μου αρέσει."

Ο ίδιος τάσσεται κατά των περισσοτέρων μυθιστορημάτων που "υπακούουν πάρα πολύ στον κανόνα της ενότητας της δράσης..." και καταθέτει την άποψή του για το συγκεκριμένο τρόπο γραφής, όπου "Καθώς το καταβροχθίζει η φωτιά της ίδιας της έντασής του, το μυθιστόρημα καταναλώνεται σαν δεμάτι από άχυρα."
Η συγκεκριμένη στάση του συγγραφέα εντάσσεται στη γενικότερη θεώρησή του ενός σύγχρονου κόσμου όπου καταντά βαρετό οτιδήποτε δεν είναι "φρενιτιώδης δρόμος προς την τελική έκβαση", ενώ εκείνος προτιμά ένα μυθιστόρημα που μοιάζει με "συμπόσιο όπου σερβίρονται πολλά πιάτα".


Το βιβλίο θυμίζει καλοφτιαγμένο υφαντό, όπου οι κλωστές της πλοκής και εκείνες των σκέψεων και παρατηρήσεων του συγγραφέα πλέκονται σφικτά και με δεξιοτεχνία, ώστε να προκύψει η τελική παράσταση, το τελικό σχέδιο του συγγραφέα: η προσέγγιση, η δική του αλλά και της εποχής του, σε θέματα όπως η ζωή και ο θάνατος, η μοναδικότητα της ύπαρξής μας, η αθανασία. Η αθανασία, όχι της ψυχής, αλλά του ανθρώπου στη μνήμη όσων μένουν πίσω. Εδώ διακρίνει τη "μικρή" και τη "μεγάλη" αθανασία. 

"Τη 'μικρή' την κερδίζουμε όλοι, λίγο-πολύ, στη μνήμη αυτών που μας αγάπησαν. Τη μεγάλη την αξιώνονται εκείνοι που διαβαίνουν το όριο της φήμης, αλλά και κάποιοι γύρω τους."



2 Μαρ 2014

Γιατί e-books;

Το ερώτημα είναι: 

Γιατί όχι και e-books;

Αν στο ταξίδι σου μπορείς να μεταφέρεις τα βιβλία που χρειάζεσαι και τα βιβλία που θα σου κάνουν παρέα, χωρίς να τα "κουβαλήσεις" και/ή χωρίς να πληρώσεις υπέρβαρο γι' αυτά...

αν για κάποια από τα βιβλία που θέλεις ή χρειάζεσαι, πληρώσεις λιγότερα ή καθόλου χρήματα...

αν  μπορείς να καθυστερήσεις κάπως το αναπόφευκτο της μετακόμισης, γιατί στο σπίτι σου τα βιβλία στην -παραδοσιακή, αγαπημένη σου κατά τ' άλλα- έντυπη μορφή τους πλειοψηφούν και έχουν περισσότερα δικαιώματα από σένα...

αν καταφέρεις ν' αντισταθείς στον καταστροφολογικό αφορισμό 

"υιοθετώντας τη νέα πρακτική των e-books συμβάλλω κι εγώ στον αφανισμό του έντυπου βιβλίου"

συνειδητοποιώντας ότι δε σου απαγόρευσε κανείς να αγοράζεις στο εξής έντυπα βιβλία ή όμορφες συλλεκτικές εκδόσεις, ούτε σε ανάγκασε κανείς να ξεφορτωθείς τους για χρόνια αγαπημένους και πιστούς χάρτινους φίλους σου...

και τέλος...

αν στην πορεία της γνωριμίας σου με τα ebooks βρεις και συ κάποιο λόγο να προσθέσεις σε αυτή τη λίστα...

τότε...

γιατί όχι και e-books;