2 Φεβ 2014

10 αγαπημένοι λογοτεχνικοί χαρακτήρες*


1. Η Λούκα στον Υπνοβάτη της Μαργαρίτας Καραπάνου, γιατί ακολουθεί τη σκοτεινή της παρόρμηση με κίνδυνο να αυτοκαταστραφεί, αλλά χωρίς φόβο.



2. Η Κλειώ στο Σπίτι του Ύπνου του Τζόναθαν Κόου, ιδιαίτερα στην περίοδο της νεότητάς της.



3.  Ο Μισέλ Μαρινί στη Λέσχη των Αθεράπευτα Αισιόδοξων του Ζαν Μισέλ Γκενασιά, που καταβρόχθιζε τα βιβλία ακόμα και περπατώντας στο δρόμο και κατάφερε παρά το νεαρό της ηλικίας του να εισχωρήσει στη λέσχη.



4. Ο Φάνσοου στο Κλειδωμένο Δωμάτιο του Πολ Όστερ, γιατί αρνείται να χωρέσει κάτω από ταμπέλες.




5. Ο αντικέρ Θέσαρ στον Πίνακα της Φλάνδρας του Αρτούρο Πέρεθ Ρεβέρτε, στην τελευταία του "παράσταση".



6. Ο Σπύρος Μαλταμπές στη Μικρά Αγγλία της Ιωάννας Καρυστιάνη, γιατί θέλει να πληρώσει το τίμημα.




7. Η Μαριάννε, στα Δαιμόνια του Άντριου Ντέιβιντσον, που τα καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα τόσο γήινη και τόσο ιδιαίτερη.







8. Ο Τόρου Βατανάμπε στο Νορβηγικό Δάσος του Χαρούκι Μουρακάμι, για τον τρόπο που βιώνει τη νιότη του.




9. Η Μπεατρίς στις Νεράιδες του Μαν του Αύγουστου Κορτώ, γιατί με έκανε να γελάσω πολύ, κυρίως στις κρίσεις ευσυνειδησίας που πάθαινε.





10. Ο Χίθκλιφ στα Ανεμοδαρμένα Ύψη της Έμιλι Μπροντέ, που αν και φερόταν ωσάν καθίκι στη δύστυχη Κάθριν, δεν κατάφερα να τον αντιπαθήσω, ίσα-ίσα με είχε γοητεύσει η σκοτεινή του φύση.



*Η αφορμή γι' αυτή την ανάρτηση ήταν η πρόσκληση του blog Διαβάζοντας στους αναγνώστες του να φτιάξουν τη δική τους ο καθένας λίστα των 10 πιο αγαπημένων λογοτεχνικών τους ηρώων.

2 σχόλια:

  1. Καλησπέρα ! Ειδικά ο Φάνσοου καταφέρνει να προκαλεί ταυτόχρονα συμπάθεια και αποστροφή, γεγονός που του δίνει τραγικότητα και δεν σ'αφήνει να τον ξεχάσεις , κάτι που συμβαίνει και με τον Χίθκλιφ.
    Βρήκα πάντως πολλές ωραίες προτάσεις για τη λίστα μου σε αυτήν τη δεκάδα . Ενδιαφέρον το blog, καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλωσήρθες, Apis Mellifica!
    Συμφωνώ με την εντύπωσή σου για τον Φάνσοου. Επίσης ο Θέσαρ ήταν ένας λογοτεχνικός χαρακτήρας που μου έμεινε αξέχαστος, ειδικά από την κορύφωση της πλοκής, στο τέλος του βιβλίου, όπου τα φώτα της "σκηνής" -για να κάνω έναν θεατρικό παραλληλισμό- πέφτουν κυριολεκτικά πάνω του. Δε λέω όμως περισσότερα, για να μη λειτουργήσει το σχόλιό μου ως spoiler.
    Χαίρομαι που η λίστα μου λειτούργησε ως έναυσμα για νέες προτάσεις. Καλή συνέχεια και σε σένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή