9 Ιαν 2014

Ξανά διαβάζοντας το "Χάρτινο Σπίτι"

   "ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΦΟΡΕΣ", φράση που 'καλωσορίζει' τον αναγνώστη, δανεισμένη από κριτική του Critiques Libres και τυπωμένη στο μέσον περίπου του μπροστινού εξωφύλλου. 

   Η δική μου τωρινή φορά είναι η τρίτη. Ευτυχώς ή δυστυχώς, συχνά η μνήμη μου αρνείται να μου προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες της, όσον αφορά τις λεπτομέρειες της πλοκής. Έτσι  και τώρα, από τις δύο προηγούμενες αναγνώσεις μου θυμάμαι κυρίως την ευχαρίστηση που αποκόμισα διαβάζοντάς το.Τυχαίνει να είμαι θερμή οπαδός των βιβλίων με θέμα τους τα βιβλία. Συνήθως στις σελίδες τους συναντώ το βιβλιοφιλικό κομμάτι του εαυτού μου. Την αγάπη μου γι' αυτά και τους δρόμους που ανοίγουν, συνήθειές μου γύρω από τη διαδικασία της ανάγνωσης, ακόμα και λεπτομέρειες που αφορούν τη φυσική σχέση με το βιβλίο ως αντικείμενο.


Ξεκινώ λοιπόν το Χάρτινο Σπίτι και ήδη οι πρώτες σελίδες με ανταμείβουν και πάλι. Βρίσκω υπογραμμισμένες με μολύβι στη σελίδα 22 τις παρακάτω αράδες: 



"Κανείς δε θέλει να χάσει ένα βιβλίο. Προτιμάμε να χάσουμε ένα δαχτυλίδι, ένα ρολόι ή την ομπρέλα μας παρά ένα βιβλίο που ίσως δε θα ξαναδιαβάσουμε ποτέ, αλλά στον απόηχο του τίτλου του διατηρείται μια αλλοτινή και χαμένη ίσως συγκίνηση". 









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου