29 Ιαν 2014

...always the books!*

"...στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου ... φτάνεις κάτω από τους πύργους του οχυρού, όπου αντιστέκονται 
   τα Βιβλία Που Εδώ και Πολύ Καιρό Έχεις στο Πρόγραμμα να Διαβάσεις, 
   τα Βιβλία Που Ψάχνεις Χρόνια και Δεν Βρίσκεις, 
   τα Βιβλία Που Αφορούν Κάτι Με το Οποίο Ασχολείσαι Αυτή Την Περίοδο, 
   τα Βιβλία Που Θέλεις Να Αγοράσεις Για Να Τα Έχεις Στη Διάθεσή Σου Σε Κάθε Περίπτωση,    
   τα Βιβλία Που Θα Μπορούσες να Βάλεις Κατά Μέρος Για Να Τα Διαβάσεις Ίσως το Καλοκαίρι, 
   τα Βιβλία Που Σου Λείπουν Για Να Τα Βάλεις Δίπλα Σε Άλλα Στη Βιβλιοθήκη Σου, 
   τα Βιβλία Που Σου Εμπνέουν Μια Ξαφνική Φρενιασμένη Και Όχι Εύκολα Δικαιολογήσιμη Περιέργεια.”




* Ο τίτλος είναι παράφραση των τελευταίων προτάσεων από το αποχαιρετιστήριο γράμμα της Βιρτζίνια Γουλφ προς τον σύζυγό της, Λέοναρντ Γουλφ, στην ταινία Οι Ώρες:

Leonard. Always the years between us. Always the years. Always the love. Always the hours.

Ολόκληρο το γράμμα της όπως ακούγεται στην ταινία εδώ και το συγκεκριμένο απόσπασμα από την ταινία εδώ.

9 Ιαν 2014

Ξανά διαβάζοντας το "Χάρτινο Σπίτι"

   "ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΦΟΡΕΣ", φράση που 'καλωσορίζει' τον αναγνώστη, δανεισμένη από κριτική του Critiques Libres και τυπωμένη στο μέσον περίπου του μπροστινού εξωφύλλου. 

   Η δική μου τωρινή φορά είναι η τρίτη. Ευτυχώς ή δυστυχώς, συχνά η μνήμη μου αρνείται να μου προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες της, όσον αφορά τις λεπτομέρειες της πλοκής. Έτσι  και τώρα, από τις δύο προηγούμενες αναγνώσεις μου θυμάμαι κυρίως την ευχαρίστηση που αποκόμισα διαβάζοντάς το.Τυχαίνει να είμαι θερμή οπαδός των βιβλίων με θέμα τους τα βιβλία. Συνήθως στις σελίδες τους συναντώ το βιβλιοφιλικό κομμάτι του εαυτού μου. Την αγάπη μου γι' αυτά και τους δρόμους που ανοίγουν, συνήθειές μου γύρω από τη διαδικασία της ανάγνωσης, ακόμα και λεπτομέρειες που αφορούν τη φυσική σχέση με το βιβλίο ως αντικείμενο.


Ξεκινώ λοιπόν το Χάρτινο Σπίτι και ήδη οι πρώτες σελίδες με ανταμείβουν και πάλι. Βρίσκω υπογραμμισμένες με μολύβι στη σελίδα 22 τις παρακάτω αράδες: 



"Κανείς δε θέλει να χάσει ένα βιβλίο. Προτιμάμε να χάσουμε ένα δαχτυλίδι, ένα ρολόι ή την ομπρέλα μας παρά ένα βιβλίο που ίσως δε θα ξαναδιαβάσουμε ποτέ, αλλά στον απόηχο του τίτλου του διατηρείται μια αλλοτινή και χαμένη ίσως συγκίνηση".