5 Απρ 2014

Ό,τι και να λένε για το Facebook...

... εμένα με έβαλε ακόμα περισσότερο στον κόσμο των βιβλίων.

Γιατί μου γνώρισε:

Ενδιαφέρουσες σελίδες για το βιβλίο και τους αναγνώστες, τις οποίες επισκέπτομαι, αν όχι όλες καθημερινά, πάντως πολύ συχνά.

Βlogs βιβλιόφιλων και "βιβλιομανών" που είναι διατεθειμένοι να αφιερώσουν πολύτιμες ώρες της πολύτιμης ζωής τους στο να γράφουν και να συζητούν για λογοτεχνία. Εκεί ψάχνω να διαβάσω εντυπώσεις και απόψεις, αλλά και  να μιλήσω για βιβλία που μου άρεσαν ή για βιβλία που δεν έχω διαβάσει ακόμα.

Νέους διαδικτυακούς "φίλους", με τους οποίους δεν έχουμε γνωριστεί από κοντά, ακόμα τουλάχιστον. Γνωριζόμαστε όμως σταδιακά μέσα από τις αναρτήσεις μας, τα σχόλια, τα likes, αλλά και τις συζητήσεις μας, γιατί μοιραζόμαστε το ίδιο ενδιαφέρον, πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει τόσο εύκολο; Για μένα, ευτυχώς πρόκειται για έναν κύκλο που συνεχώς διευρύνεται.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, με παρακίνησε:

Να γίνω πιο εξωστρεφής στο να συζητάω για την αγαπημένη μου συνήθεια ακόμα και με "αγνώστους" - ρίσκαρα παρακούοντας τη γονεϊκή συμβουλή που όλοι ακούμε ως παιδιά, αλλά ευτυχώς το ρίσκο μού επιφύλαξε και μού επιφυλάσσει μόνο καλές... παρενέργειες! Εξακολουθώ δε να διατηρώ τη ρομαντική αντίληψη ότι το καλό βιβλίο και το διάβασμα, συνήθως τουλάχιστον, μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, αν μη τι άλλο, μας δίνει τα κλειδιά.

Να ξεκινήσω να γράφω σε αυτό το blog, προσωπικό αλλά ανοιχτό σε όλους, για τις δικές μου εντυπώσεις από τις αναγνώσεις μου. Αν και βρίσκεται στα πολύ πρώτα του βήματα, θα τολμήσω να παραδεχτώ ότι χαίρομαι κάθε φορά που προκύπτει μια συζήτηση με αφορμή κάποια από τις αναρτήσεις μου, ακόμα και κάθε φορά που απλώς ακούω ένα θετικό σχόλιο πως ό,τι έγραψα ήταν, έστω και για ένα άτομο ενδιαφέρον.

Τέλος,

αν και γνωρίζω πολύ καλά πως όλα τα παραπάνω εγείρουν ένα σωρό "αλλά" και επιχειρήματα,

μη μου πείτε τώρα, αγαπητοί βιβλιόφιλοι και βιβλιολάγνοι, facebookικοί φίλοι μου, πως κανείς σας δεν απολαμβάνει τις άλλες μικρές χαρές του facebook, όπως

τις εικόνες και τα σκίτσα τα σχετικά με το βιβλίο και το διάβασμα


τα απλά αλλά επιθυμητά likes που σας φέρνουν πιο κοντά με τους δικούς σας διαδικτυακούς φίλους



ή τα events γύρω από το βιβλίο, όπου συμμετέχετε


ακόμα κι αν δεν μπορείτε να πάτε, μόνο και μόνο για να εκφράσετε τη συμπαράστασή σας ή τη χαρά σας που συμβαίνουν και την επιθυμία να μπορούσατε να πάτε;









31 Μαρ 2014

H "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης

Η "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης είναι δική μου γιατί τα μέλη της είναι φίλοι μου. Είναι οι φίλοι που έκανα με σημείο αναφοράς το λογοτεχνικό βιβλίο. Εκείνοι που ανυπομονώ να συζητήσω μαζί τους τις εντυπώσεις μου για κάθε νέο βιβλίο που θα με ενθουσιάσει. Εκείνοι που ξέρω ότι θα με ακούσουν προσεχτικά, με πραγματικό ενδιαφέρον και ότι θα συμμεριστούν τον ενθουσιασμό μου, γιατί μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη. Τα βιβλία.

Η "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης είναι μια παρέα. Μια παρέα που δεν την ενώνουν καταστατικά, τίτλοι ιεραρχίας ή λογιστικά βιβλία. Την ενώνουν συζητήσεις γόνιμες και απολαυστικές για τα βιβλία,  εκδηλώσεις που με όρεξη έστησε για κάποιο βιβλίο ή το συνολικό έργο συγγραφέων, οι Βιβλιο-ανταλλαγές, η Δανειστική Βιβλιοθήκη της που πρόσφατα ξεκίνησε να λειτουργεί στο σταθερό τα τελευταία χρόνια στέκι μας, το Zero.

Η "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης βρίσκεται στην Κω. Ξεκινήσαμε το 2008 και από τότε έχουμε σταθερό ραντεβού κάθε μήνα (και συχνότερα αρκετές φορές) για να τιτιβίσουμε για το βιβλίο που διαβάσαμε, να συμφωνήσουμε, να διαφωνήσουμε, να πούμε τα νέα μας over a cup of coffee, chocolate or whatever, να οργανώσουμε (και να οργανωθούμε) για τις βιβλιο-δραστηριότητές μας.

Η "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης είναι ένα παιδί που μεγαλώνει και ωριμάζει. Στα χρόνια που πέρασαν οι συναντήσεις και οι δράσεις μας μετρούν και μαρτυρούν πολλές ευχάριστες στιγμές, εμπειρίες, χαρές, συγκινήσεις. Μετρούν και ανθρώπους, μέλη, που για διάφορους λόγους δεν μπορούν πια να είναι μαζί μας, αλλά μας θυμούνται και χαίρονται όταν μας ξαναβλέπουν. Μετρούν και άλλους ανθρώπους που μας γνώρισαν μέσα από τις εκδηλώσεις και μας εξέφρασαν το δικό τους ενθουσιασμό για την ύπαρξη της Λέσχης, για το συγγραφέα που είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά, για το καινούριο βιβλίο που απέκτησαν δίνοντας στη Λέσχη ένα δικό τους για να βρει νέο αναγνώστη.

Η "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης, τέλος -αν και αυτός ο "κατάλογος" εντυπώσεων, αναμνήσεων και στιγμών δεν έχει τόσο εύκολα τέλος- είναι η Τζουζεπίνα, η Γιώτα, η Τασία, ο Νίκος, η Αρετή, η Στέλλα, ο Θανάσης, η Ελένη, ο Γράμος, η Τζένη που μόλις ήρθε. Είναι και η Μάρθα που φέτος μας "παρακολουθεί" από το Ναύπλιο, η Μαρίνα που πρόσφατα έγινε μαμά και όλοι οι άλλοι που υπήρξαν συνοδοιπόροι μας στο δρόμο της ανάγνωσης και των βιβλίων. Είναι το Zero και ο Κώστας που μας φιλοξενούν, καθώς και όσοι κατά καιρούς βοήθησαν με κάθε τρόπο τις δράσεις μας.



* Και αν τυχόν δεν κουραστήκατε ακόμη, σας προσκαλώ στα διαδικτυακά μας στέκια: blog:  Λέσχη Ανάγνωσης Κω
facebook

29 Μαρ 2014

Ελένη ή ο Κανένας - "Κρύφτηκα αποκαλύπτοντας"

"Γνώριζε ότι από τα παραμύθια άλλα ακούει ο καθένας, και μπορεί γι' αυτό το λόγο οι ιστορίες να ζουν και να προχωρούνε πέρα από τα λόγια των εκάστοτε ανθρώπων."
Ελένη ή ο Κανένας, Ρέα Γαλανάκη, εκδ. Καστανιώτη, σελ. 27





Ιστορία και διηγήσεις είναι οι πηγές που συναπαρτίζουν τον μύθο της πρώτης Ελληνίδας ζωγράφου, της Ελένης Μπούκουρα-Αλταμούρα. Παραμύθι τραγικό η εξιστόρηση της ζωής της. Με υλικά ακριβά τις λέξεις, η συγγραφέας Ρέα Γαλανάκη "ζωγραφίζει" το παραμύθι. "Ζωγραφίζει" με τις λέξεις τη ζωή, τον πόνο και τους λαβυρίνθους όπου περιπλανιέται η σκέψη της Ελένης. Είναι ίσως ο τρόπος της συγγραφέα να βάλει στον χάρτινο καμβά ζωηρές πινελιές αντάξιες των πινάκων της πρώτης Ελληνίδας ζωγράφου.

"Ωραίος ήταν τότε ακόμη ο κόσμος, θα σκεφτόταν προς το τέλος της ζωής της η Ελένη καθισμένη στη βεράντα του ίδιου σπιτιού. Ωραίος, καθώς δροσερά τα χρώματα απορροφούσαν την αλαζονεία, την τιμωρία και το έλεος του κόσμου τούτου". σελ. 12


Η Σπετσιώτισσα νέα ντύνεται άντρας για να μυηθεί περαιτέρω στα μυστικά της ζωγραφικής τέχνης από τους Ιταλούς δασκάλους. Μιας τέχνης που ορίζει την Ελένη Μπούκουρα από μικρό παιδί. Ο πατέρας της, καπετάνιος και ανοιχτόμυαλος για την εποχή του, παρακινεί την κόρη του να σπουδάσει το ταλέντο της και τη συντρέχει οικονομικά. Παραλληλίζει το πάθος της με το δικό του πάθος για τα ταξίδια, αλλά το βλέπει και ως απότοκο της εποχής του. Είναι τα χρόνια μετά την Ελληνική Επανάσταση, 

"εκείνα τα τρομερά χρόνια ανέσυραν από τον καθένα, μικρόν ή μεγάλο, κάτι παραπάνω από αυτό που σε κανονικές συνθήκες έδειχνε πως ήταν." σελ. 16


Η Ελένη έχει επίγνωση της αξίας που έχει για την εποχή της η δική της προσωπική επανάσταση. Τολμά να διεισδύσει στο άβατο των αντρών. Νιώθει τη μοίρα της διαφορετική από των άλλων γυναικών. Αν και όχι απαλλαγμένη από ενοχές για τον τρόπο που επέλεξε να τη ζήσει, είναι αποφασισμένη ωστόσο να φτάσει ως το τέλος. Η ζωή βέβαια άλλα της όρισε. 

Ο έρωτάς της για τον Σαβέριο Αλταμούρα, Ιταλό ζωγράφο. Τα τρία τους παιδιά. Η εγκατάλειψή της στη συνέχεια από τον σύζυγό της και η επιστροφή της στην Αθήνα. Η φυματίωση και ο θάνατος των δύο μεγαλύτερων τέκνων της, του Ιωάννη και της Σοφίας. Η απομόνωσή της από τη ζωή και τους ανθρώπους στο εξοχικό σπίτι των Σπετσών. Είναι η μοίρα της, σύμφωνα με την Ιστορία. Η μοίρα της, που στο τελευταίο τέταρτο της ζωής της απομένει μόνη να τη συζητά με τους νεκρούς της, σύμφωνα με τις διηγήσεις.

"Μαζί τους συζητούσε η κυρα-Λένη μία προς μία τις παλιές ζωές της που διαβήκανε φαρμακωμένα βέλη". σελ. 219

Το βιβλίο δεν είναι μια απλή βιογραφία, αλλά πολλά περισσότερα. Είναι εξιστόρηση, είναι προσέγγιση του μύθου που υπήρξε η Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα, αλλά και ύμνος στη γυναίκα ανά τις εποχές, στο θαύμα του έρωτα, ύμνος στο μυστήριο της ίδιας της ζωής και του θανάτου. 


15 Μαρ 2014

"Γιατί για μένα η πραγματική ζωή είναι αυτό: να ζεις στις σκέψεις των άλλων. Χωρίς αυτό, και που ζω είμαι πεθαμένη."

Διαβάζοντας την Αθανασία του Μίλαν Κούντερα, είχα την εντύπωση ότι ο συγγραφέας είναι απέναντί μου και μου μιλάει, ότι μου αφηγείται προφορικά το βιβλίο του. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες σχεδόν μου συστήνεται: Είμαι ο Μίλαν Κούντερα και, καθώς πάω να συναντήσω έναν φίλο μου, το εξής περιστατικό με μια γυναίκα στην πισίνα μου δίνει την αφορμή να φανταστώ μια ηρωίδα και στη συνέχεια πλάθω μια ιστορία γύρω της.
Η γυναίκα της φαντασίας του είναι η Ανιές, που έχει μία αδερφή, τη Λώρα. Πολύ διαφορετικές σαν χαρακτήρες και με μία σχέση ανταγωνιστική μεταξύ τους, από μικρή ηλικία. Η Ανιές έχει σύζυγο τον Πωλ, για τον οποίο σε κάποιο σημείο αναρωτιέται αν θα μπορούσε να περάσει και μια δεύτερη ζωή μαζί του.  Έχει και μία κόρη, την Μπριζίτ. Η Λώρα, με έναν αποτυχημένο γάμο από τα νιάτα της, συνάπτει σχέση με φίλο του Πωλ, οκτώ χρόνια μικρότερό της.


Την πλοκή της ιστορίας του όμως ο Κούντερα δεν θέλει να τη δώσει στον αναγνώστη του γραμμικά. Παρεμβάλλει σκέψεις του, γεγονότα με ιστορικά πρόσωπα (Γκαίτε, Ναπολέοντα), την εξέλιξη της δικής του σχέσης με τον φίλο που αρχικά μας σύστησε, ακόμα και ένα μυθιστόρημα μέσα στο μυθιστόρημα στο έκτο μέρος, για ένα καινούριο πρόσωπο, που
"θα φύγει όπως είχε έρθει, χωρίς ν' αφήσει ίχνη. Δεν είναι αιτία κανενός πράγματος και δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα. Είναι ακριβώς αυτό που μου αρέσει."

Ο ίδιος τάσσεται κατά των περισσοτέρων μυθιστορημάτων που "υπακούουν πάρα πολύ στον κανόνα της ενότητας της δράσης..." και καταθέτει την άποψή του για το συγκεκριμένο τρόπο γραφής, όπου "Καθώς το καταβροχθίζει η φωτιά της ίδιας της έντασής του, το μυθιστόρημα καταναλώνεται σαν δεμάτι από άχυρα."
Η συγκεκριμένη στάση του συγγραφέα εντάσσεται στη γενικότερη θεώρησή του ενός σύγχρονου κόσμου όπου καταντά βαρετό οτιδήποτε δεν είναι "φρενιτιώδης δρόμος προς την τελική έκβαση", ενώ εκείνος προτιμά ένα μυθιστόρημα που μοιάζει με "συμπόσιο όπου σερβίρονται πολλά πιάτα".


Το βιβλίο θυμίζει καλοφτιαγμένο υφαντό, όπου οι κλωστές της πλοκής και εκείνες των σκέψεων και παρατηρήσεων του συγγραφέα πλέκονται σφικτά και με δεξιοτεχνία, ώστε να προκύψει η τελική παράσταση, το τελικό σχέδιο του συγγραφέα: η προσέγγιση, η δική του αλλά και της εποχής του, σε θέματα όπως η ζωή και ο θάνατος, η μοναδικότητα της ύπαρξής μας, η αθανασία. Η αθανασία, όχι της ψυχής, αλλά του ανθρώπου στη μνήμη όσων μένουν πίσω. Εδώ διακρίνει τη "μικρή" και τη "μεγάλη" αθανασία. 

"Τη 'μικρή' την κερδίζουμε όλοι, λίγο-πολύ, στη μνήμη αυτών που μας αγάπησαν. Τη μεγάλη την αξιώνονται εκείνοι που διαβαίνουν το όριο της φήμης, αλλά και κάποιοι γύρω τους."



2 Μαρ 2014

Γιατί e-books;

Το ερώτημα είναι: 

Γιατί όχι και e-books;

Αν στο ταξίδι σου μπορείς να μεταφέρεις τα βιβλία που χρειάζεσαι και τα βιβλία που θα σου κάνουν παρέα, χωρίς να τα "κουβαλήσεις" και/ή χωρίς να πληρώσεις υπέρβαρο γι' αυτά...

αν για κάποια από τα βιβλία που θέλεις ή χρειάζεσαι, πληρώσεις λιγότερα ή καθόλου χρήματα...

αν  μπορείς να καθυστερήσεις κάπως το αναπόφευκτο της μετακόμισης, γιατί στο σπίτι σου τα βιβλία στην -παραδοσιακή, αγαπημένη σου κατά τ' άλλα- έντυπη μορφή τους πλειοψηφούν και έχουν περισσότερα δικαιώματα από σένα...

αν καταφέρεις ν' αντισταθείς στον καταστροφολογικό αφορισμό 

"υιοθετώντας τη νέα πρακτική των e-books συμβάλλω κι εγώ στον αφανισμό του έντυπου βιβλίου"

συνειδητοποιώντας ότι δε σου απαγόρευσε κανείς να αγοράζεις στο εξής έντυπα βιβλία ή όμορφες συλλεκτικές εκδόσεις, ούτε σε ανάγκασε κανείς να ξεφορτωθείς τους για χρόνια αγαπημένους και πιστούς χάρτινους φίλους σου...

και τέλος...

αν στην πορεία της γνωριμίας σου με τα ebooks βρεις και συ κάποιο λόγο να προσθέσεις σε αυτή τη λίστα...

τότε...

γιατί όχι και e-books;


13 Φεβ 2014

"A rose for love and a book forever"

ή ο Άγιος Βαλεντίνος της Βαρκελώνης

   Οι κάτοικοι της Βαρκελώνης θα χρειαστεί να περιμένουν λίγο ακόμα για να γιορτάσουν τον έρωτα. Στην Καταλονία, η ανταλλαγή δώρων για τους enamorados γίνεται παραδοσιακά στις 23 Απριλίου, στη γιορτή του Αγίου Γεωργίου. Από τα μεσαιωνικά ακόμα χρόνια συνηθιζόταν σαν δώρο τα τριαντάφυλλα τη συγκεκριμένη μέρα, ένας δαιμόνιος βιβλιοπώλης όμως σκέφτηκε το 1923 να τη συνδέσει και με το βιβλίο, ως κοινή επέτειο για το θάνατο των Μιγκέλ Θερβάντες και Ουίλιαμ Σαίξπηρ στις 23 Απριλίου του 1616. Η νέα πρακτική καθιερώθηκε και η παράδοση προσαρμόστηκε. Από τότε οι γυναίκες συνέχισαν να δέχονται τριαντάφυλλα ως δώρο, αλλά προς τους άντρες το δώρο που θα συμβόλιζε την αγάπη έμελλε να γίνει το βιβλίο.




















Η  παράδοση έχει διατηρηθεί ως τις μέρες μας ελαφρά προσαρμοσμένη, αφού πλέον δεν έχει τόση σημασία ποιος θα δωρίσει σε ποιον το βιβλίο ή το τριαντάφυλλο. Επίσης αποδέκτες δεν είναι πλέον μόνο η ανά την Βαρκελώνη ερωτευμένοι αλλά και αγαπημένα πρόσωπα, ακόμα και συνάδελφοι. Το μότο της ημέρας είναι: 

"Ένα τριαντάφυλλο για την αγάπη και ένα βιβλίο για πάντα". 


Η διάσημη πολυσύχναστη La Rambla την ημέρα του Αγίου Γεωργίου (αλλιώς El dia de la Rosa ή El dia del Libre) σφύζει από κίνηση, με επιβλητική την παρουσία τόσο των ανθοπωλών όσο και των πάγκων με βιβλία.


   














Όπως και σε πολλές χώρες την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, συγκεκριμένοι εμπορικοί κλάδοι ευνοούνται ιδιαιτέρως. Δεν είναι όμως ωραία που στη Βαρκελώνη, μαζί με τέσσερα εκατομμύρια τριαντάφυλλα που πωλούνται, αλλάζουν χέρια και 800.000 βιβλία;



Η χρήσιμη πληροφορία της ημέρας:
Η Καταλονία εξήγαγε την παράδοση ανταλλαγής τριαντάφυλλων-βιβλίων στον υπόλοιπο κόσμο και από το 1995 η UNESCO κήρυξε την 23η Απριλίου ως Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου.

Πληροφορίες, χρονολογίες και αριθμοί αντλήθηκαν από τη λατρεμένη Wikipedia.

2 Φεβ 2014

10 αγαπημένοι λογοτεχνικοί χαρακτήρες*


1. Η Λούκα στον Υπνοβάτη της Μαργαρίτας Καραπάνου, γιατί ακολουθεί τη σκοτεινή της παρόρμηση με κίνδυνο να αυτοκαταστραφεί, αλλά χωρίς φόβο.



2. Η Κλειώ στο Σπίτι του Ύπνου του Τζόναθαν Κόου, ιδιαίτερα στην περίοδο της νεότητάς της.



3.  Ο Μισέλ Μαρινί στη Λέσχη των Αθεράπευτα Αισιόδοξων του Ζαν Μισέλ Γκενασιά, που καταβρόχθιζε τα βιβλία ακόμα και περπατώντας στο δρόμο και κατάφερε παρά το νεαρό της ηλικίας του να εισχωρήσει στη λέσχη.



4. Ο Φάνσοου στο Κλειδωμένο Δωμάτιο του Πολ Όστερ, γιατί αρνείται να χωρέσει κάτω από ταμπέλες.




5. Ο αντικέρ Θέσαρ στον Πίνακα της Φλάνδρας του Αρτούρο Πέρεθ Ρεβέρτε, στην τελευταία του "παράσταση".



6. Ο Σπύρος Μαλταμπές στη Μικρά Αγγλία της Ιωάννας Καρυστιάνη, γιατί θέλει να πληρώσει το τίμημα.




7. Η Μαριάννε, στα Δαιμόνια του Άντριου Ντέιβιντσον, που τα καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα τόσο γήινη και τόσο ιδιαίτερη.







8. Ο Τόρου Βατανάμπε στο Νορβηγικό Δάσος του Χαρούκι Μουρακάμι, για τον τρόπο που βιώνει τη νιότη του.




9. Η Μπεατρίς στις Νεράιδες του Μαν του Αύγουστου Κορτώ, γιατί με έκανε να γελάσω πολύ, κυρίως στις κρίσεις ευσυνειδησίας που πάθαινε.





10. Ο Χίθκλιφ στα Ανεμοδαρμένα Ύψη της Έμιλι Μπροντέ, που αν και φερόταν ωσάν καθίκι στη δύστυχη Κάθριν, δεν κατάφερα να τον αντιπαθήσω, ίσα-ίσα με είχε γοητεύσει η σκοτεινή του φύση.



*Η αφορμή γι' αυτή την ανάρτηση ήταν η πρόσκληση του blog Διαβάζοντας στους αναγνώστες του να φτιάξουν τη δική τους ο καθένας λίστα των 10 πιο αγαπημένων λογοτεχνικών τους ηρώων.

29 Ιαν 2014

...always the books!*

"...στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου ... φτάνεις κάτω από τους πύργους του οχυρού, όπου αντιστέκονται 
   τα Βιβλία Που Εδώ και Πολύ Καιρό Έχεις στο Πρόγραμμα να Διαβάσεις, 
   τα Βιβλία Που Ψάχνεις Χρόνια και Δεν Βρίσκεις, 
   τα Βιβλία Που Αφορούν Κάτι Με το Οποίο Ασχολείσαι Αυτή Την Περίοδο, 
   τα Βιβλία Που Θέλεις Να Αγοράσεις Για Να Τα Έχεις Στη Διάθεσή Σου Σε Κάθε Περίπτωση,    
   τα Βιβλία Που Θα Μπορούσες να Βάλεις Κατά Μέρος Για Να Τα Διαβάσεις Ίσως το Καλοκαίρι, 
   τα Βιβλία Που Σου Λείπουν Για Να Τα Βάλεις Δίπλα Σε Άλλα Στη Βιβλιοθήκη Σου, 
   τα Βιβλία Που Σου Εμπνέουν Μια Ξαφνική Φρενιασμένη Και Όχι Εύκολα Δικαιολογήσιμη Περιέργεια.”




* Ο τίτλος είναι παράφραση των τελευταίων προτάσεων από το αποχαιρετιστήριο γράμμα της Βιρτζίνια Γουλφ προς τον σύζυγό της, Λέοναρντ Γουλφ, στην ταινία Οι Ώρες:

Leonard. Always the years between us. Always the years. Always the love. Always the hours.

Ολόκληρο το γράμμα της όπως ακούγεται στην ταινία εδώ και το συγκεκριμένο απόσπασμα από την ταινία εδώ.

9 Ιαν 2014

Ξανά διαβάζοντας το "Χάρτινο Σπίτι"

   "ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΦΟΡΕΣ", φράση που 'καλωσορίζει' τον αναγνώστη, δανεισμένη από κριτική του Critiques Libres και τυπωμένη στο μέσον περίπου του μπροστινού εξωφύλλου. 

   Η δική μου τωρινή φορά είναι η τρίτη. Ευτυχώς ή δυστυχώς, συχνά η μνήμη μου αρνείται να μου προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες της, όσον αφορά τις λεπτομέρειες της πλοκής. Έτσι  και τώρα, από τις δύο προηγούμενες αναγνώσεις μου θυμάμαι κυρίως την ευχαρίστηση που αποκόμισα διαβάζοντάς το.Τυχαίνει να είμαι θερμή οπαδός των βιβλίων με θέμα τους τα βιβλία. Συνήθως στις σελίδες τους συναντώ το βιβλιοφιλικό κομμάτι του εαυτού μου. Την αγάπη μου γι' αυτά και τους δρόμους που ανοίγουν, συνήθειές μου γύρω από τη διαδικασία της ανάγνωσης, ακόμα και λεπτομέρειες που αφορούν τη φυσική σχέση με το βιβλίο ως αντικείμενο.


Ξεκινώ λοιπόν το Χάρτινο Σπίτι και ήδη οι πρώτες σελίδες με ανταμείβουν και πάλι. Βρίσκω υπογραμμισμένες με μολύβι στη σελίδα 22 τις παρακάτω αράδες: 



"Κανείς δε θέλει να χάσει ένα βιβλίο. Προτιμάμε να χάσουμε ένα δαχτυλίδι, ένα ρολόι ή την ομπρέλα μας παρά ένα βιβλίο που ίσως δε θα ξαναδιαβάσουμε ποτέ, αλλά στον απόηχο του τίτλου του διατηρείται μια αλλοτινή και χαμένη ίσως συγκίνηση".