5 Απρ 2014

Ό,τι και να λένε για το Facebook...

... εμένα με έβαλε ακόμα περισσότερο στον κόσμο των βιβλίων.

Γιατί μου γνώρισε:

Ενδιαφέρουσες σελίδες για το βιβλίο και τους αναγνώστες, τις οποίες επισκέπτομαι, αν όχι όλες καθημερινά, πάντως πολύ συχνά.

Βlogs βιβλιόφιλων και "βιβλιομανών" που είναι διατεθειμένοι να αφιερώσουν πολύτιμες ώρες της πολύτιμης ζωής τους στο να γράφουν και να συζητούν για λογοτεχνία. Εκεί ψάχνω να διαβάσω εντυπώσεις και απόψεις, αλλά και  να μιλήσω για βιβλία που μου άρεσαν ή για βιβλία που δεν έχω διαβάσει ακόμα.

Νέους διαδικτυακούς "φίλους", με τους οποίους δεν έχουμε γνωριστεί από κοντά, ακόμα τουλάχιστον. Γνωριζόμαστε όμως σταδιακά μέσα από τις αναρτήσεις μας, τα σχόλια, τα likes, αλλά και τις συζητήσεις μας, γιατί μοιραζόμαστε το ίδιο ενδιαφέρον, πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει τόσο εύκολο; Για μένα, ευτυχώς πρόκειται για έναν κύκλο που συνεχώς διευρύνεται.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, με παρακίνησε:

Να γίνω πιο εξωστρεφής στο να συζητάω για την αγαπημένη μου συνήθεια ακόμα και με "αγνώστους" - ρίσκαρα παρακούοντας τη γονεϊκή συμβουλή που όλοι ακούμε ως παιδιά, αλλά ευτυχώς το ρίσκο μού επιφύλαξε και μού επιφυλάσσει μόνο καλές... παρενέργειες! Εξακολουθώ δε να διατηρώ τη ρομαντική αντίληψη ότι το καλό βιβλίο και το διάβασμα, συνήθως τουλάχιστον, μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, αν μη τι άλλο, μας δίνει τα κλειδιά.

Να ξεκινήσω να γράφω σε αυτό το blog, προσωπικό αλλά ανοιχτό σε όλους, για τις δικές μου εντυπώσεις από τις αναγνώσεις μου. Αν και βρίσκεται στα πολύ πρώτα του βήματα, θα τολμήσω να παραδεχτώ ότι χαίρομαι κάθε φορά που προκύπτει μια συζήτηση με αφορμή κάποια από τις αναρτήσεις μου, ακόμα και κάθε φορά που απλώς ακούω ένα θετικό σχόλιο πως ό,τι έγραψα ήταν, έστω και για ένα άτομο ενδιαφέρον.

Τέλος,

αν και γνωρίζω πολύ καλά πως όλα τα παραπάνω εγείρουν ένα σωρό "αλλά" και επιχειρήματα,

μη μου πείτε τώρα, αγαπητοί βιβλιόφιλοι και βιβλιολάγνοι, facebookικοί φίλοι μου, πως κανείς σας δεν απολαμβάνει τις άλλες μικρές χαρές του facebook, όπως

τις εικόνες και τα σκίτσα τα σχετικά με το βιβλίο και το διάβασμα


τα απλά αλλά επιθυμητά likes που σας φέρνουν πιο κοντά με τους δικούς σας διαδικτυακούς φίλους



ή τα events γύρω από το βιβλίο, όπου συμμετέχετε


ακόμα κι αν δεν μπορείτε να πάτε, μόνο και μόνο για να εκφράσετε τη συμπαράστασή σας ή τη χαρά σας που συμβαίνουν και την επιθυμία να μπορούσατε να πάτε;









31 Μαρ 2014

H "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης

Η "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης είναι δική μου γιατί τα μέλη της είναι φίλοι μου. Είναι οι φίλοι που έκανα με σημείο αναφοράς το λογοτεχνικό βιβλίο. Εκείνοι που ανυπομονώ να συζητήσω μαζί τους τις εντυπώσεις μου για κάθε νέο βιβλίο που θα με ενθουσιάσει. Εκείνοι που ξέρω ότι θα με ακούσουν προσεχτικά, με πραγματικό ενδιαφέρον και ότι θα συμμεριστούν τον ενθουσιασμό μου, γιατί μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη. Τα βιβλία.

Η "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης είναι μια παρέα. Μια παρέα που δεν την ενώνουν καταστατικά, τίτλοι ιεραρχίας ή λογιστικά βιβλία. Την ενώνουν συζητήσεις γόνιμες και απολαυστικές για τα βιβλία,  εκδηλώσεις που με όρεξη έστησε για κάποιο βιβλίο ή το συνολικό έργο συγγραφέων, οι Βιβλιο-ανταλλαγές, η Δανειστική Βιβλιοθήκη της που πρόσφατα ξεκίνησε να λειτουργεί στο σταθερό τα τελευταία χρόνια στέκι μας, το Zero.

Η "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης βρίσκεται στην Κω. Ξεκινήσαμε το 2008 και από τότε έχουμε σταθερό ραντεβού κάθε μήνα (και συχνότερα αρκετές φορές) για να τιτιβίσουμε για το βιβλίο που διαβάσαμε, να συμφωνήσουμε, να διαφωνήσουμε, να πούμε τα νέα μας over a cup of coffee, chocolate or whatever, να οργανώσουμε (και να οργανωθούμε) για τις βιβλιο-δραστηριότητές μας.

Η "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης είναι ένα παιδί που μεγαλώνει και ωριμάζει. Στα χρόνια που πέρασαν οι συναντήσεις και οι δράσεις μας μετρούν και μαρτυρούν πολλές ευχάριστες στιγμές, εμπειρίες, χαρές, συγκινήσεις. Μετρούν και ανθρώπους, μέλη, που για διάφορους λόγους δεν μπορούν πια να είναι μαζί μας, αλλά μας θυμούνται και χαίρονται όταν μας ξαναβλέπουν. Μετρούν και άλλους ανθρώπους που μας γνώρισαν μέσα από τις εκδηλώσεις και μας εξέφρασαν το δικό τους ενθουσιασμό για την ύπαρξη της Λέσχης, για το συγγραφέα που είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά, για το καινούριο βιβλίο που απέκτησαν δίνοντας στη Λέσχη ένα δικό τους για να βρει νέο αναγνώστη.

Η "δική μου" Λέσχη Ανάγνωσης, τέλος -αν και αυτός ο "κατάλογος" εντυπώσεων, αναμνήσεων και στιγμών δεν έχει τόσο εύκολα τέλος- είναι η Τζουζεπίνα, η Γιώτα, η Τασία, ο Νίκος, η Αρετή, η Στέλλα, ο Θανάσης, η Ελένη, ο Γράμος, η Τζένη που μόλις ήρθε. Είναι και η Μάρθα που φέτος μας "παρακολουθεί" από το Ναύπλιο, η Μαρίνα που πρόσφατα έγινε μαμά και όλοι οι άλλοι που υπήρξαν συνοδοιπόροι μας στο δρόμο της ανάγνωσης και των βιβλίων. Είναι το Zero και ο Κώστας που μας φιλοξενούν, καθώς και όσοι κατά καιρούς βοήθησαν με κάθε τρόπο τις δράσεις μας.



* Και αν τυχόν δεν κουραστήκατε ακόμη, σας προσκαλώ στα διαδικτυακά μας στέκια: blog:  Λέσχη Ανάγνωσης Κω
facebook

29 Μαρ 2014

Ελένη ή ο Κανένας - "Κρύφτηκα αποκαλύπτοντας"

"Γνώριζε ότι από τα παραμύθια άλλα ακούει ο καθένας, και μπορεί γι' αυτό το λόγο οι ιστορίες να ζουν και να προχωρούνε πέρα από τα λόγια των εκάστοτε ανθρώπων."
Ελένη ή ο Κανένας, Ρέα Γαλανάκη, εκδ. Καστανιώτη, σελ. 27





Ιστορία και διηγήσεις είναι οι πηγές που συναπαρτίζουν τον μύθο της πρώτης Ελληνίδας ζωγράφου, της Ελένης Μπούκουρα-Αλταμούρα. Παραμύθι τραγικό η εξιστόρηση της ζωής της. Με υλικά ακριβά τις λέξεις, η συγγραφέας Ρέα Γαλανάκη "ζωγραφίζει" το παραμύθι. "Ζωγραφίζει" με τις λέξεις τη ζωή, τον πόνο και τους λαβυρίνθους όπου περιπλανιέται η σκέψη της Ελένης. Είναι ίσως ο τρόπος της συγγραφέα να βάλει στον χάρτινο καμβά ζωηρές πινελιές αντάξιες των πινάκων της πρώτης Ελληνίδας ζωγράφου.

"Ωραίος ήταν τότε ακόμη ο κόσμος, θα σκεφτόταν προς το τέλος της ζωής της η Ελένη καθισμένη στη βεράντα του ίδιου σπιτιού. Ωραίος, καθώς δροσερά τα χρώματα απορροφούσαν την αλαζονεία, την τιμωρία και το έλεος του κόσμου τούτου". σελ. 12


Η Σπετσιώτισσα νέα ντύνεται άντρας για να μυηθεί περαιτέρω στα μυστικά της ζωγραφικής τέχνης από τους Ιταλούς δασκάλους. Μιας τέχνης που ορίζει την Ελένη Μπούκουρα από μικρό παιδί. Ο πατέρας της, καπετάνιος και ανοιχτόμυαλος για την εποχή του, παρακινεί την κόρη του να σπουδάσει το ταλέντο της και τη συντρέχει οικονομικά. Παραλληλίζει το πάθος της με το δικό του πάθος για τα ταξίδια, αλλά το βλέπει και ως απότοκο της εποχής του. Είναι τα χρόνια μετά την Ελληνική Επανάσταση, 

"εκείνα τα τρομερά χρόνια ανέσυραν από τον καθένα, μικρόν ή μεγάλο, κάτι παραπάνω από αυτό που σε κανονικές συνθήκες έδειχνε πως ήταν." σελ. 16


Η Ελένη έχει επίγνωση της αξίας που έχει για την εποχή της η δική της προσωπική επανάσταση. Τολμά να διεισδύσει στο άβατο των αντρών. Νιώθει τη μοίρα της διαφορετική από των άλλων γυναικών. Αν και όχι απαλλαγμένη από ενοχές για τον τρόπο που επέλεξε να τη ζήσει, είναι αποφασισμένη ωστόσο να φτάσει ως το τέλος. Η ζωή βέβαια άλλα της όρισε. 

Ο έρωτάς της για τον Σαβέριο Αλταμούρα, Ιταλό ζωγράφο. Τα τρία τους παιδιά. Η εγκατάλειψή της στη συνέχεια από τον σύζυγό της και η επιστροφή της στην Αθήνα. Η φυματίωση και ο θάνατος των δύο μεγαλύτερων τέκνων της, του Ιωάννη και της Σοφίας. Η απομόνωσή της από τη ζωή και τους ανθρώπους στο εξοχικό σπίτι των Σπετσών. Είναι η μοίρα της, σύμφωνα με την Ιστορία. Η μοίρα της, που στο τελευταίο τέταρτο της ζωής της απομένει μόνη να τη συζητά με τους νεκρούς της, σύμφωνα με τις διηγήσεις.

"Μαζί τους συζητούσε η κυρα-Λένη μία προς μία τις παλιές ζωές της που διαβήκανε φαρμακωμένα βέλη". σελ. 219

Το βιβλίο δεν είναι μια απλή βιογραφία, αλλά πολλά περισσότερα. Είναι εξιστόρηση, είναι προσέγγιση του μύθου που υπήρξε η Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα, αλλά και ύμνος στη γυναίκα ανά τις εποχές, στο θαύμα του έρωτα, ύμνος στο μυστήριο της ίδιας της ζωής και του θανάτου.